मानबहादुर खड्का,
मेरो गाउँमा महामारी छ
चुल्हो र आँगनमा महामारी छ
मान्छेको टाउको र पेटमा महामारी छ
साराका सारा मान्छेहरु सोत्तर छन्
चेतनाहिन बेहोस छन् ।
या त बग्रेल्ती लासै लास
निर्जन दुर्गम गाउँमा
ढकमक्क दुःखहरु फुल्छन् ।
सुत्केरी गुलाब र नवजात कोपिलाहरु
मायाले छोईदिन मन छ
झरी जाने पातहरु सम्झेर
एकपल रोईदिन मन छ ।
तर आँखाहरु आदेस मान्दैनन्
ओठहरु हाँस्न मान्दैनन्
यो निर्जन बस्तीमा अब
मान्छेहरु छैनन् ।
प्रेतात्माहरु छन् लासहरु छन्
भोका स्याल छन् गिद्दहरु छन्
मान्छेहरु छैनन् ।
साँझपख आत्माहरु
कोकोहोलो मच्चाउदै सहर डुल्छन्
अब म यो आत्माहरुको राज्यमा
शासन गर्न चाहन्छु ।
